Willekeurige bemoediging
  • 5 november 2005
    Donderdagmorgen reed ik naar Middelburg, en ik reed op een weg waarlangs een aantal bomen staan. Maar het waaide nogal …
Recente reacties
Archief

CD: U bent er altijd

Here is the Music Player. You need to installl flash player to show this cool thing!

Kindsoldaten.

Kinderen en knippen, het schijnt een enorme aantrekkingskracht op een kind uit te oefenen om iets te knippen. Een schaar in een kinderhand dat is eigenlijk niet de bedoeling, daarom zijn er ook speciaal kinderschaartjes in de handel (die vaak óók nog te scherp zijn gemaakt.) In ieder geval is een schaar een stukje gereedschap dat in de juiste hand iets moois en soms ook iets nieuws kan creëren (zoals een mooi nieuw kapsel) maar dat in de verkeerde handen tot schade kan leiden.

Je hebt een zekere mate van “volwassenheid” nodig om goed met een schaar om te kunnen gaan. Zo is het ook in het geestelijke, de bijbel zegt  Romeinen 8:19 : Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden der zonen Gods. Gods schepping wacht op volwassenen die om kunnen gaan met de gereedschappen (wapenen zelfs), die de Here God door Zijn woord ons ter hand stelt. In Hebr.4:12 kunnen we lezen dat het woord van God scherper is dan enig tweesnijdend zwaard, een wapen dat ons ter beschikking gesteld wordt. En in Efeze 6:10-20 kunnen we lezen over de wapenrusting die we dagelijks mogen aantrekken.

We zijn dus echte strijders. Toch zijn er nog heel veel “kindsoldaten” aan het werk binnen de christelijke wereld. Mensen die, weliswaar vaak met de beste bedoelingen, nog niet goed kunnen omgaan met dat zwaard. Dat zwaard is bedoeld om er een geestelijke strijd mee te voeren, een strijd tegen ons eigen ik, tegen de gedachten en de verleidingen die de satan ons opdringt, tegen zijn pogingen tot onderdrukking, en in zulke situaties is het heel effectief om dit zwaard, Gods woord, te hanteren. De Here Jezus deed het zelf ook. Toen Hij verzocht werd door de satan zei Hij: “Er staat geschreven” en dan proclameerde Hij het woord van God, en daarmee versloeg Hij de vijand.

Wanneer echter een kind dit zwaard hanteert, een christen dus die nog niet echt volwassen genoeg is, dan zal het zwaard  slachtoffers maken. Ik heb van dichtbij gezien hoe iemand zijn nog onbekeerde familie “doodknuppelde” met het woord van God, door het ze voor te houden als een dreigement. Ook kunnen Bijbelteksten of gedeelten gebruikt worden om mensen (misschien zelfs onbewust) te manipuleren, en ook daar worden mensen door beschadigd. Het is dus zeker belangrijk om volwassen en wijs te zijn. De bijbel vertelt ons ook hóé we zonen van God kunnen worden dat staat in  Rom. 8:14:Want allen, die door de Geest Gods geleid worden, zijn zonen Gods. Dat kunnen we dus worden wanneer we open staan voor de Heilige Geest, wanneer we acht slaan op Zijn woorden, op de dingen die Hij ons laat voelen of merken. Door te luisteren wanneer we terechtgewezen worden en wanneer we dus ook aan onszelf willen werken om dingen te veranderen.

Het leren kennen van Gods woord door er dagelijks in te lezen is noodzakelijk, maar ook daar mogen we de Heilige Geest vragen om ons te onderwijzen in wat er geschreven staat zodat we het goed leren begrijpen en kunnen toepassen. En vooral stil worden en luisteren is een zeer belangrijk onderdeel van ons geestelijk leven. Als wij die leiding van de Heilige Geest willen ontvangen moeten we wel kunnen verstaan wat er tegen ons gezegd wordt en dat kan door stil te worden en te luisteren en Gods Geest de ruimte te geven om ons te onderwijzen, opdat wij standvastige wijze volwassenen mogen zijn die sterk en bekwaam zijn om met het zwaard des geestes keer op keer de overwinning te behalen!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Doorgewinterde koopjesjagers.

Enkele jaren terug gingen mijn zus en mijn 2 dochters, allen fervente rommelmarktbezoekers, altijd op jacht naar oude  sodaclub apparaten. Je weet wel zo’n apparaat waarmee je prik in water kunt spuiten. Als ze er eentje tegenkwamen dan voelden ze eraan of de koolzuurfles er nog in zat en ongeacht het uiterlijk van de sodaclub kochten ze hem dan. Doordat ze echte doorgewinterde rommelmarkt koopjesjagers zijn wisten ze dat die flessen behoorlijk wat waard waren als je ze inleverde omdat je, als je zo’n fles inkocht, statiegeld ervoor moest betalen. Ze kochten die dingen bij bosjes en betaalden er van ongeveer 1 tot 5 euro voor. Thuisgekomen ging het omhulsel meteen de prullenbak in en dan gingen ze naar een winkel waar je die koolzuurflessen kon inleveren en dan kregen ze per fles 19.95 ervoor terug. Goede business dus. Helaas is dat tegenwoordig niet meer zo dus is de jacht op de sodaclubs voorbij :-)

Wat mij hierin trof was het feit dat men op die rommelmarkt dus een artikel had waarvan men zelf de waarde waarschijnlijk niet eens wist. Het werd voor een paar euro verkocht omdat men het beoordeeld had naar de buitenkant, terwijl de echte waarde binnenin zat.

Dit verhaaltje over onze rommelmarkt dames is eigenlijk  een beetje bedoeld om iets te illustreren. Wij hebben ook een binnenste, en ook bij ons mensen is het zo dat de binnenkant veel meer waard is dan wijzelf dikwijls door hebben, en door heel de bijbel heen kunnen we lezen dat ook voor God het juist de binnenkant is die telt hoewel het in ons geval zo is dat we óók van de buitenkant mooi zijn omdat Hij ons zelf gemaakt heeft! We hoeven nooit minderwaardig over onszelf te denken, we zijn absoluut waardevol! Mooi vind ik dat om zelf te mogen weten maar ook iets om in gedachten te houden als we anderen bekijken.

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Gillend op de tafel!

Een poosje terug was ik weggeweest en kwam zo tegen 22.00 uur thuis. Ik deed meteen even de gordijnen dicht maar toen ik in de keuken kwam en het rolgordijn naar beneden wilde doen voelde ik nog even aan de deur of hij wel goed dicht zat en tot mijn grote schrik zat hij helemaal niet op slot. Ik had ´ s middags lekker buiten gezeten en Ik denk dat ik, toen ik weg ging, zonder erg de deur wél dicht, maar niet op slot heb gedaan. En dát was dus schrikken. Haha, ik heb meteen een rondje door het huis gedaan om te kijken of er niemand binnen (geweest) was. Immers, inbraak is schering en inslag tegenwoordig en dat zit dan toch een beetje in je achterhoofd als je zoiets ziet. Alle deuren open, lichten aan, inspectie, maar gelukkig niets vreemds opgemerkt. Ik heb eerst de Here ervoor gedankt!

Ik ben helemaal geen held hoor, maar als je alleen woont moet je toch iets heldhaftiger zijn dan wanneer er een “stoere” man in je huis woont. (sorry Simon :-) Schiet me ineens een verhaal van vroeger in mijn gedachten. Mijn moeder had een neef, een hééééle grote volwassen man, getrouwd met een nog ehhhh volwassener :-) vrouw. Op een dag zag hij een muis in de woonkamer van zijn moeder waar zij op bezoek waren, en hij sprong op de tafel en zij sprong op de bank, beiden luid gillend vanwege dat piepkleine muisje. Toen ze later naar hun eigen huis moesten stuurde hij zijn vrouw vooruit om te kijken of de muis weg was en er geen ander onraad te bespeuren was. Als er ’s nachts enig gerucht was werd zij er ook op af gestuurd. Op een keer, toen ik een jaar of 10 was,waren wij, ons gezin, aan het kamperen toen zij bij ons op bezoek kwamen. Ze zouden ook blijven slapen en ’s avonds gingen ze welgemoed de tent in. Van slapen kwam niets, de hele nacht ging de rits zoef open, kwam het zaklampje naar buiten dat in de rondte scheen, werd weer naar binnen gehaald en zoef de rits weer dicht. Twee minuten later, hetzelfde ritueel. De hele nacht hoorden ze “geluid” en dan moest zij kijken of er onraad was. Hahaha, wát een held.

Onraad, er was bij mij gelukkig geen onraad te bespeuren en daar ben ik dankbaar voor. Toch kunnen er dagelijks dingen, gebeurtenissen, situaties in ons leven zijn die ervoor zorgen dat we bang worden. Bang voor wat er kán gebeuren, bang voor dingen die er helemaal niet zijn maar waarvan wij ons al helemaal, in onze gedachten, kunnen voorstellen hoe ze kunnen gaan zijn. Heel onrealistisch vaak, onnodig ook. Vroeger heb ik weleens zo’n uitspraak gehoord: “de mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest maar dat nooit op komt dagen. Zo heeft hij meer te dragen dan God te dragen geeft”. Het is een uitspraak die ik nooit vergeten ben en waar ik van tijd tot tijd nog weleens aan denk.

Die neef van mijn moeder was overal bang voor, maar áls er echt iets te zien was, zoals die muis, dan sprong hij op de tafel en wist zich evengoed geen raad. Wat heeft het dan voor zin om voortdurend naar onraad te speuren? Helemaal niets toch? Voor ons geldt dat ook, wanneer we overal leeuwen en beren zien, overal obstakels en moeilijkheden, maakt het ons alleen maar moe en angstig en we kunnen er niets mee. Er is een lied dat wij vroeger wel zongen, het is geschreven door zuster Alt en het staat in Glorieklokken. Het is zo’n mooi lied en ik wil voor vandaag 1 coupletje ervan als een bemoediging meegeven.

 Geloof alleen.

Vrees niet, o mijn volk, want lk waak over U,
Mijn bloed kocht u vrij en bewaart u ook nu,
O, pleit op dat bloed, daarin schuilt uwe kracht,
Geloof en vertrouw ook in donkere nacht.

Geloven alleen, geloven alleen!
Alles is mogelijk, geloven alleen!
Geloven alleen, geloven alleen,
Alles is mogelijk, geloven alleen!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Slapeloze nachten.

Zowel voor een ieder persoonlijk, alsook politiek gezien, niet alleen in Nederland maar ook voor de gehele wereldeconomie zijn het onzekere tijden. Je weet vandaag niet wat je morgen te wachten staat en ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die daar bang van worden, die er slapeloze nachten van hebben, Maar wij zijn bevoorrecht, wij mogen kinderen zijn van Vader God. Hij overziet alles, Hij weet wél wat er gaat gebeuren en wij mogen bij Hem schuilen.

Het staat er zo mooi in Psalm 91: 1-2: Wie schuilt bij de Allerhoogste God, kan rustig slapen, want de Almachtige werpt Zijn schaduw over hem. Ik getuig daarvan en zeg tegen de HERE: U bent mijn toevlucht; bij U ben ik veilig en geborgen. U bent mijn God en ik vertrouw alleen op U. En in vers 4 staat: Met Zijn vlerken beschermt Hij u, en onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht; Zijn trouw is schild en pantser.

De Here Jezus kwam naar deze aarde als een klein kindje en groeide uit tot een man, een man die welbewust al onze zonden op zich nam en aan het kruis stierf, waarmee Hij de prijs betaalde en ons vrijkocht. Tevens zorgde Hij er op dat moment voor dat de weg tussen God en ons weer geopend werd en langs deze weg mogen wij naar Vader God gaan. Bij Hem mogen wij schuilen en ons veilig weten, wát er ook gebeurt en hoe het er ook uitziet in onze levens. Is dát niet geweldig? Wat een troost, wat een zegen!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Alleen maar amen!

Onze ziel is het die door God in ons gelegd is en die het centrum is van al ons denken en doen.  De ziel is eigenlijk het “leven” in de mens en het gebed is de zuurstof die moet zorgen dat dat leven in stand gehouden wordt. Onze ziel is iets waar we rekening mee dienen te houden, David wist dat en spreekt daar in zijn Psalmen regelmatig over. Hoe wij ons voelen, hoe wij leven, hoe het met ons gaat, het is allemaal afhankelijk van de manier waarop wij ons bewust zijn van onze ziel en daarmee omgaan. III Joh.:2 : Geliefden, ik bid dat het u in alles welga en gij gezond zijt, gelijk het uw ziel wél gaat…    Als wij willen dat het ons wélgaat, zullen wij onze ziel in voortdurend contact met God moeten brengen, haar voeden met datgene dat van Hem komt, positieve waarheden die we in Gods woord kunnen vinden maar ook met de dingen die Hij heel persoonlijk tot ons hart spreekt.

David is iemand die meermaals zijn ziel toesprak, en één van de mooie dingen die hij zegt is:  Waarlijk, mijn ziel, keer u stil tot God, want van Hem is mijn verwachting; waarlijk, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn burcht, ik zal niet wankelen. Op God rust mijn heil en mijn eer, mijn sterke Rots, mijn schuilplaats is in God. Psalm 62:6-8.

Mooi hè? Ik kan alleen maar “amen” zeggen op deze woorden van David!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Door Hem gekend.

Afgelopen week was ik weer eens een aantal dagen bij mijn middelste dochter en haar gezin aan het logeren. Voorheen kwamen de kinderen me dan wakker maken, dan kropen ze bij me in bed, lekker rustig wakker worden, heerlijk kroelen en soms wat praten over allerlei onderwerpen. Het belangrijkste van zo’n wakker worden ritueel is genieten van elkaar. Deze keer gebeurde dit ook wel maar soms hadden ze van hun moeder de opdracht gekregen om zachtjes te doen en niemand vroeg wakker te maken omdat het vakantie was :-) Maar Boaz gluurde door het sleutelgat van mijn kamer of ik al bewoog en dan kwam hij alsnog want “oma was al wakker” Hahaha. Heerlijk, zo’n klein gebaar, een hoofd dat zich nestelt in de buiging van je arm, een kusje dat op je wang wordt gedrukt, simpele dingen die je hart warm maken.

Vader God wordt vaak gezien als een strenge Vader, iemand die vooral op zit te letten of je geen fouten maakt en owee als je iets fout gedaan hebt. Om met Hem te praten gebruiken we nette woorden en zinnen en we naderen Hem vol schroom en ontzag. Dit is een God waarbij je op afstand blijft, waar je vooral niet te dichtbij komt. Door veel mensen wordt er op deze manier naar Vader God gekeken en hoewel we zeer zeker diep ontzag hebben voor onze grote God, houdt dat niet in dat we op een afstand moeten blijven. De reden dat Hij Zijn Zoon, de Here Jezus naar de aarde heeft laten gaan om voor onze zonden te sterven, was juist zodat we dichtbij Hem konden komen. Hij verlangde en verlangt naar ons. Hij wil niets liever dan Zijn armen om ons heen slaan en ons vasthouden in de buiging van Zijn arm. Hij verlangt ernaar ons Zijn warmte mee te delen en geniet ervan als we Hem zeggen dat we zo blij zijn dat Hij er is. Hij houdt zo veel van ons. Ik denk dat we nog geen fractie kunnen bevatten van de liefde die Hij voor ons heeft maar ik wil iedereen aanmoedigen om die intimiteit met Hem te zoeken, Hij kijkt naar je uit!

Ik wil deze morgen heel stil, zonder woorden, bij Hem aanschuiven. Ik leg mijn hoofd in de buiging van Zijn arm en in mijn hart groeit een dankbaarheid en een liefde die uit mijn ogen Hem toestraalt. Hij weet het, Hij kent mijn hart, Hij kent mijn gedachten, Hij doorgrondt zelfs de diepste diepten van mijn hart. Dit is mijn Papa, ik houd van Hem en ik wil met Hem samen de dag beginnen, een ritueel dat is ontstaan door de jaren heen en dat we koesteren. Hij kijkt naar me met ogen vol liefde en warmte, zonder verwijten en zonder klachten over de fouten die ik nog elke dag maak. Hij zegt niets, Hij vraagt niets, maar Hij is er en zo dicht bij Hem is het veilig en goed en ik geniet van deze momenten maar ik weet zeker dat Hij er ook van geniet. Ja, dit is mijn Papa, maar Hij is ook jouw Papa!

HERE, Gij doorgrondt en kent mij;

2 Gij kent mijn zitten en mijn opstaan,

Gij verstaat van verre mijn gedachten;

3 Gij onderzoekt mijn gaan en mijn liggen,

met al mijn wegen zijt Gij vertrouwd.

4 Want er is geen woord op mijn tong,

of, zie, HERE, Gij kent het volkomen;

5 Gij omgeeft mij van achteren en van voren

en Gij legt uw hand op mij.

6 Het begrijpen is mij te wonderbaar,

te verheven, ik kan er niet bij.

Psalm 139:1-6.


facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Echt zat!!

David schrijft in één van zijn Psalmen dat we de zonde moeten haten met een volkomen haat. Met andere woorden, hij heeft het hier over het feit dat we er gewoon spuug- en spuugzat van moeten zijn en het gewoon niet langer willen tolereren in ons leven en er alles voor willen doen om het uit ons leven weg te doen. Anderzijds roept de bijbel ons ook op om God lief te hebben met geheel ons hart, geheel onze ziel en geheel ons verstand. Ook volkomen dus, en als we die liefde in ons hart laten groeien, dan zal er voor de zonde steeds minder ruimte overblijven, want als je van iemand houdt, dan wil je die ander geen pijn doen en zul je er alles voor doen om ervoor te zorgen dat je hem of haar geen verdriet doet, maar juist die dingen verlangt te doen waar je die ander blij mee kunt maken.

Het is een bekend gegeven, en ik heb dat ook zelf in mijn werk gezien, dat iemand pas écht klaar is om te veranderen als hij/zij echt spuug- en spuugzat is van zijn of haar gedrag en diep ellendig hierover is, zozeer dat ze er álles voor willen doen om te veranderen. Want zolang mensen het nog bagatelliseren of ontkennen dan heeft het totaal geen nut.

God houdt met een oneindige liefde van alle mensen, van jou, van mij, wat heerlijk om dat te weten. Toch is het zo dat wij, stuk voor stuk, ook onze fouten en gebreken hebben. We hebben allemaal nog wel puntjes waar we aan mogen/moeten werken. En weet je, ik heb het vandeweek ook al aangehaald, als mensen zijn we zo snel geneigd om oorzaken voor ons falen aan te dragen. Om iets of iemand aan te wijzen die er schuld aan is dat wij verkeerde dingen doen, denken of zeggen. Maar God vraagt ons helemaal niet om een verklaring, Hij vraagt ons niet om een excuus, Hij heeft slechts één verlangen en dat is dat Hij zijn liefde volkomen aan ons kwijt kan, en dat wij die liefde volledig beantwoorden. Dat ons verlangen naar dat contact met Hem steeds groter en groter wordt.

Pas als we onszelf kunnen zien als “dader” inplaats van “slachtoffer” dan zullen we in staat zijn om verandering in ons leven te brengen. Pas dan, als we inzien dat wijzelf de volledige verantwoording hebben over al ons doen en laten en dat we daar niemand anders voor verantwoordelijk kunnen stellen.

Ik kijk naar mezelf en naar de dingen die er in mijn leven nog zijn die niet goed zijn, en ik vraag het mezelf… wil je het echt?

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Avondwandeling.

Ik dacht eraan hoe de Here God ooit de Hof van Eden geplant heeft en daar elke avond kwam om samen met Adam erdoorheen te wandelen. Wat moet dát mooi geweest zijn, ik vraag me af welke kleuren en geuren er daar waren, dat moet vele, vele, malen heerlijker geweest zijn dan wat wij hier hebben. onvoorstelbaar mooi, en om dan ook nog samen met de Here God daar te mogen praten en wandelen, tjonge.

En dan bedenk ik me hóé verschrikkelijk zowel Adam, alsook de Here God, dit gemist moeten hebben toen het voorbij was, toen Adam en Eva gezondigd hadden en uit de Hof moesten vertrekken.

De plaats waar zij terechtkwamen was wel heel anders, nu moesten zij de grond bewerken, in het zweer huns aanschijns hun brood eten. Doornen en distelen zou de aarde voortbrengen. Daarbij kwam dat ook hun levensverwachting heel anders werd. In de hof was de boom des levens, zij hadden toestemming om van die boom te eten, en was er geen zonde gekomen dan was er niets aan de hand geweest. Nu werden zij snel de hof uitgezonden opdat zij niet meer de kans zouden krijgen van die boom te eten. Ze werden daar afgesneden van de plek waar de Here God hun geplaatst had en bovenal werden ze van God losgesneden en zo begon daar de weg naar hun einde.

Even ter illustratie: Neem een bos bloemen, je koopt zo’n mooie bos bloemen, de verkoopster zegt dat deze bloemen wel 2 weken blijven staan Je komt thuis, zet de bloemen in de vaas en inderdaad blijven ze 2 weken  mooi maar daarna zijn ze op en kun je ze weggooien. Hoe dat komt? Dat komt omdat je bloemen hebt gekocht die ten dode opgeschreven zijn. Het zijn geen bloemen die nog aan het begin van hun leven zijn, dat denken we wel omdat ze dikwijls nog in de knop zijn en nog uit moeten komen, maar het is niet zo. Ze zijn afgesneden van hun wortels en daarom is hun leven in de vaas slechts het begin van het einde van hun leven. Waren ze verbonden gebleven met hun wortels, dán zouden ze nog veel en veel langer hebben kunnen leven. En zo was het ook met Adam en Eva, en als direct gevolg, ook met ons. Maar God zond hoop, in de vorm van Zijn geliefde Zoon, de Here Jezus.

Kol.2:6-7: Nu gij Christus Jezus, de Here, aanvaard hebt, wandelt in Hem, geworteld en dan opgebouwd wordend in Hem, bevestigd wordend in het geloof, zoals u geleerd is, overvloeiende in dankzegging.

Door het offer van de Here Jezus te aanvaarden, hebben wij opnieuw wortels, en dus leven, gekregen. De Here Jezus zegt van zichzelf dat Hij de wortel is, in Hem mogen wij geworteld zijn, en door Zijn offer, waardoor wij gereinigd zijn van de zonde, is de weg voor ons vrijgemaakt en het allermooiste is dat persoonlijke contact met de Here God, elke dag opnieuw, wat is dat heerlijk. Zoals Adam met Hem wandelde in de avondkoelte, zo wil Hij ook met ons wandelen. Zijn hart is vol verlangen, het onze toch ook?

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Pa zit op zolder!

Vanavond had ik een gesprek met mijn jongste dochter en dat ging erover dat het zo belangrijk is dat we echt een persoonlijke relatie met de Here God onderhouden.

Soms is het zo dat mensen zich min of meer afhankelijk stellen van anderen, mensen waar ze tegenop zien, en daar om raad gaan en dan doen wat hun gezegd wordt door zo’n persoon. Dat mag natuurlijk best maar het is niet goed om klakkeloos de raad of adviezen van anderen op te volgen. Het is altijd belangrijk om die dingen te overleggen met de Here God. We mogen best dingen samen bespreken en van gedachten wisselen met elkaar, elkaar helpen waar dat kan, voor- en met elkaar bidden, maar tegelijk elkaar ook wijzen op het feit dat er toch maar Één is die alle dingen het beste weet en dat is de Here God.

I kor. 13: 9 zegt dat ons kennen en ons spreken en profeteren onvolkomen is. Er is dus geen enkel mens op deze aarde die de wijsheid in pacht heeft.

Weet je, als je je altijd laat raden door mensen, zelfs als dat mensen zijn die werken in dienst van God, dan blijf je toch te maken hebben met tussenpersonen. Je kunt het je zo voorstellen zoals wanneer je in een gezin woont waarvan je pa voortdurend op zolder zit. Er draaft een mannetje van boven naar beneden die boodschappen overbrengt maar je pa krijg je niet te zien en of de tussenpersoon de boodschap goed overbrengt weet je ook niet zeker. In zo’n geval wil je toch zelf die zoldertrap op om je vader zelf te spreken?

We leven in een tijd waarin we heel erg alert moeten zijn, de duivel zal alles proberen om ons maar zo ver mogelijk bij de Here God vandaan te halen of te houden en daarom is het des te belangrijker om de Here God zelf persoonlijk te leren kennen en om Zijn stem te leren verstaan. Maar dat kan alleen als we ons daar echt naar uitstrekken, de tijd nemen voor Hem, en als we stil willen worden zodat we Hem zullen kunnen horen en verstaan. De Here Jezus zelf was, toen Hij op aarde was, voortdurend in gesprek met Zijn Vader. Als Hij dat al nodig had dan hebben wij dat zeer zeker wel nodig en dan mogen en moeten we Zijn voorbeeld daarin volgen.

Psalm 146:5-7: Welzalig hij, die de God van Jakob tot zijn hulpe heeft, wiens verwachting is op de Here, zijn God, die hemel en aarde gemaakt heeft, de zee en al wat daarin is, die trouwe houdt tot in eeuwigheid; die de verdrukten recht verschaft, die de hongerigen brood geeft.
facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Het deksel op de put.

Psalm 51 is een indringende Psalm, deze Psalm  namelijk schreef David als boetpsalm nadat hij met Batseba en haar man zo de fout in was gegaan. De profeet Natan komt dan bij hem om hem te wijzen op zijn fouten en in eerste instantie heeft David niet eens door dat Natan het over hem heeft, totdat hij het hem duidelijk vertelt, en dán schrikt David en ziet zichzelf ineens met geheel andere ogen, waarna hij onmiddellijk boete doet en deze Psalm schrijft. Hij ziet het nu heel goed, hij heeft een nieuw hart nodig.

Tegenwoordig is het de Heilige Geest die tot ons komt wanneer we dingen verkeerd doen, de Heilige Geest is het die overtuigt van zonde, oordeel en gerechtigheid. Maar ook wij zijn vaak zo dat we niet eens in de gaten hebben hóé we in de fout gaan. Het is frappant dat we bij anderen zó goed kunnen zien wanneer ze iets verkeerd doen, en bij onszelf de onnozelheid zelve zijn. Maar hoe komt dat? Wel, dat komt omdat we het allemaal niet zo zwart willen zien, och, natuurlijk weten we allemaal best dat we fouten maken, wie niet tenslotte, toch? Maar een beetje lijmen hier, een beetje vegen daar en dan komt het allemaal wel goed hoor. En daar komt dan ook die zelfrechtvaardiging om de hoek kijken die zegt: “ach, ik kijk alleen maar kookprogramma’s op de tv, of spelletjes, heus niks verkeerds hoor” maar ondertussen blijf je toch hangen bij het zappen. Of die kleine roddeltjes altijd weer, of een leugentje, een stukje manipulatie om een ander daar te krijgen waar jij hem wilt hebben, een beetje oneerlijkheid, nou ja, vul het zelf maar in. Maar het zijn júíst die kleine vergrijpjes waarbij we ons geweten sussen omdat er wel véél ergere dingen zijn dan dat wij doen. Ook wijten we veel dingen aan omstandigheden, andere mensen, opvoeding, dingen die we meegemaakt hebben, enz. alles en iedereen heeft schuld. We gebruiken het allemaal té gemakkelijk als een excuus voor ons foute gedrag. En zo lang we dát maar blijven doen, is er nooit de noodzaak om opruiming te houden en wordt blijven we onszelf rechtvaardigen. Maar:  Zelfrechtvaardiging is het deksel op de put van ongerechtigheid… zo heb ik het weleens eerder omschreven. Deze zelfrechtvaardiging wordt dus als een deksel op alle ongerechtigheden gehouden die vervolgens lekker in ons leven blijven zitten en geen plaats hoeven te maken voor de gerechtigheid van God.

6c21154143[1]Daar waar opruiming gehouden wordt kan ook groei en bloei komen.

Ik bid dat wij (de christenen) zullen stoppen met onszelf te rechtvaardigen, met excuses bedenken voor ons verkeerde gedrag en dat we het radicaal uit ons leven wegdoen, opdat het goede in ons leven tot groei en bloei zal mogen komen. Laten we dat deksel van die put verwijderen en alle ongerechtigheid aan het licht brengen, dán zal er ook in óns leven daadwerkelijke groei mogelijk zijn.

      

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail