Willekeurige bemoediging
  • Serieus nemen.
    Ik wil vandaag nog even verdergaan op het stukje van gisteren waar ik ben begonnen met Titus 3: 1-2: Herinner …
Recente reacties
Archief

CD: U bent er altijd

Here is the Music Player. You need to installl flash player to show this cool thing!

Rolmodel.

Mijn broer Ronald.

Mijn broer Ronald.

Mijn oudste broer werkt al vele jaren, samen met zijn vrouw, in Brazilië in de zending. Nu schrijft hij regelmatig columns voor de nieuwsbrief en ik heb hem gevraagd of ik ze af en toe eens mag gebruiken om ze hier, op mijn site, in een blogje te plaatsen. Ze zijn dikwijls grappig geschreven maar met een diepe boodschap, soms ook heel ontroerend, kortom mooi! Vandaag dus, met zijn toestemming, zijn blogje.

Ronalds Column:

we hebben ze allemaal wel gekend in onze jeugd, rolmodellen. Mannen en vrouwen waarvan je dacht: ‘Zo wil ik later ook worden!’ Mensen met een unieke persoonlijkheid, een ijzersterk karakter en bovenal: charisma!

De meesten van hen waren overigens afkomstig ui Hollywood en als zij op de buis verschenen ’s avonds, dan bleef je er voor thuis om te zien hoe ze voor de zoveelste keer mensen uit een branden huis redden, afrekenden met slechteriken, over rijdende treinen renden en vanaf 3 meter hoog in één keer op hun paard sprongen zonder zich daarbij te bezeren…

Maar er waren ook een paar “echte” mensen die de titel rolmodel verdienden. In mijn geval waren dat er om precies te zijn twee. Mannen die de Heer liefhadden en het woord van God met zoveel passie predikten dat de tranen hen soms over de wangen liepen omdat ze Zijn hart in hun binnenste voelde kloppen. Het waren deze mensen die het zaadje van geloof in mijn hart plantten en me leerden dat niets onmogelijk is voor degene die gelooft…

Je komt ze helaas niet zoveel meer tegen vandaag de dag. Rolmodellen lijken wel een uitstervend ras. We zijn zo gewend om de meerderheid te volgen, dat echte leiders moeilijk te vinden zijn. Een bekend acteur liet weten dat hij een miljoen volgelingen had op Twitter. Jezus had er maar twaalf, waarvan er één een verrader was. Maar Hij vormde hen tot leiders die de wereld op zijn grondvesten deden beven! En jij? Wat zijn jouw ambities?

Ronald Steenbeek.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Victory!

roodborstje-02[1]

Het is alweer een tijdje geleden, ik ging naar een vrouwenmorgen en precies voor de deur van de kerk waar de vrouwenochtend gehouden werd, zag ik een dode vogel liggen. Het was een roodborstje, helemaal gaaf en mooi, met van die prachtige kleuren. Het lag op zijn rug en er was niemand aan geweest. Geen poes had het diertje gehavend, in alle rust lag het daar. Ik vond dat een naar gezicht, zo’n mooi vogeltje.

Hoe het daar gekomen is? Ik zou het niet weten. Hoe het gestorven is? Dat is mij onbekend. Het enige dat ik weet is dat het daar lag en niet meer leefde. Je bedenkt dan dat een vogeltje bedoeld is om lekker te vliegen, te zingen, besjes van de struikjes te eten, en in alle vrijheid een mooi leven te leiden. Nu het daar dood lag, was er óók geen poes meer die naar hem omkeek, want katten jagen niet op dode dieren, daar is geen lol aan. Katten jagen op levende dieren.

Zo is het ook met ons, de duivel probeert ons op te jagen, om ons te vangen, elke dag opnieuw stelt hij van alles in werking óm ons toch maar te kunnen pakken. Maar óók hij jaagt alleen maar op lévende mensen. De doden laat hij met rust, daar is geen lol aan en daar hoeft hij ook geen energie meer in te steken, die zijn tóch al dood. Soms kunnen wij er óók zo prachtig uitzien, we hebben ons christelijke masker voor en lijken zó goed bezig te zijn. We kunnen mooi bidden, we hebben Bijbelkennis, we bezoeken de samenkomst, maar vanbinnen kan het zo zijn dat het allemaal niet zo diep meer gaat en we de boel een beetje hebben laten vervlakken. Langzaam maar zeker zijn we geestelijk aan het dood gaan. Maar weet je wat het gekke is? Soms heb je er zelf niet eens erg in. Dat komt doordat het eigenlijk allemaal voor de wind gaat, je hebt niet zoveel last meer van aanvechtingen, je hebt het gevoel dat er nu toch wel een goede ommekeer is gekomen. Als je dát merkt in je leven, moet je oppassen, want het kan best weleens voor een poosje wat rustiger zijn, en het is absoluut mooi als je de zegeningen van de Here God in je leven ziet en daar mogen we ook zeer zeker blij mee zijn en dankbaar voor zijn,  maar als het té gladjes gaat is het goed om alert te zijn. (dat is trouwens altijd goed:-) Want zoals gezegd, ook de duivel jaagt niet op dode mensen.

In allerlei Bijbelgedeelten lees je dat het geestelijk leven, een voortdurende strijd is, dat we bijv. de “goede” strijd moeten strijden. Een strijd tegen onszelf en onze eigen begeerten, een strijd tegen de aanvallen van de duivel. Er staat ook in Lucas 13:23-24: En iemand zeide tot Hem: Here, zijn het weinigen, die behouden worden? Hij zeide tot hen: Strijdt om in te gaan door de enge poort, want velen, zeg Ik u, zullen trachten in te gaan, doch het niet kunnen.

Een Bijbeltekst die nog wel eens gebruikt wordt als het gaat om het strijden is: “De Here zal voor u strijden en gij kunt stille zijn”. Maar deze woorden lees je in het oude testament, (Exodus 14:14) waar het inderdaad zo was dat God zélf streed voor Zijn volk, wanneer er vijanden waren die uit de weg geruimd moesten worden. Maar als je het nieuwe testament leest, dan wordt daar telkens weer opgeroepen tot de strijd. Alleen is het dit keer een gééstelijke strijd, terwijl het vroeger een daadwerkelijke strijd was. Deze strijd, tegen ons eigen ik, ons eigen vlees, onze eigen begeerten en zonde, moet wel degelijk door onszelf gestreden worden. En zoals je in bovenstaand Bijbelgedeelte kunt lezen is het zelfs de Here Jezus die oproept tot de strijd. Hij zegt daar dat je zónder die strijd niet zal kúnnen binnengaan door die enge poort…

Rom. 12:21 : Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede. Hier wordt ook gesproken over een strijd, want aan een “overwinning” gaat áltijd een strijd vooraf. Heel de Openbaringen gaat over strijd en overwinning, en in de Romeinenbrief staat dat wij méér dan overwinnaars mogen zijn met Hem, de Here Jezus. Het is niet gemakkelijk en je kunt er moe van worden, maar toch mogen we volhouden.

victory[1]Zonder strijd is er geen overwinning, dat is een gegeven, maar áls we die strijd aangaan, dan mogen we ook weten dat we die overwinning kunnen, mogen en zúllen behalen! Wij hebben de Overwinnaar, en met Hem óók de “overwinning”, aan onze kant!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Tja, wie zal het zeggen?

Laatst was ik in gesprek met een paar mensen en toen was er iemand die zich afvroeg wanneer je nou een “volwassen” christen bent. Waaraan kun je dan afmeten of je al volwassen genoeg bent? Tja, eigenlijk hadden we er geen van allen zo meteen een antwoord op, maar van lieverlee kwamen me zo een paar dingen in gedachten. Ten eerste dat er staat in Romeinen 8:19 : Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden der zonen Gods. en ten tweede dat er een stukje terug staat: Romeinen 8:14 : Want allen die door de Geest Gods geleid worden, zijn zonen Gods. 

Hier wordt gesproken over “volwassenen”. Dat kunnen we dus worden wanneer we ons laten leiden door de Heilige Geest, wanneer we acht slaan op Zijn woorden, op de dingen die Hij ons laat voelen of merken. Door te luisteren wanneer we terechtgewezen worden en door aan onszelf te werken om dingen te veranderen. Als je kijkt in de natuurlijke wereld dan is het zo dat je met 18 jaar tegenwoordig volwassen bent. En wat is dan volwassen zijn? Dat ben je wanneer je beseft dat je verantwoordelijk dient te zijn voor jezelf! Dat je verantwoording draagt voor je daden, voor de woorden die je spreekt, voor de keuzes die je maakt en dat de gevolgen en consequenties ook voor jou zijn.

Het hoort zo te zijn dat we van alle dingen willen leren, dat we de keuze maken om ons te láten leiden door Gods Geest, dat we open zijn zodat we Zijn stem kunnen horen en verstaan en op die manier aan onszelf werken. Natuurlijk kun je niet zeggen dat je van de ene op de andere dag ineens een perfecte volwassene bent geworden want ik denk dat we tot aan onze laatste ademtocht nog steeds zullen leren, maar dat neemt niet weg dat we dat op een goede en volwassen manier mogen doen door met eerlijke ogen naar onszelf te kijken en met eerlijke oren naar onszelf te luisteren.

Wanneer je 18 jaar bent dan mag je kiezen, dan heb je kiesrecht, en je mag dan ook zelf je handtekening zetten onder allerlei documenten en overeenkomsten. Wij mogen onze eigen handtekening zetten onder alles wat we doen, zodat men ook bij óns kan reclameren wanneer dat nodig is en we niet zullen doorverwijzen naar een “ander”. We hebben de mogelijkheid en het recht om te kiezen “zonen Gods” te worden, ik denk dat niet alleen de schepping met reikhalzend verlangen uitziet naar het openbaar worden van die zonen Gods, maar dat de Here God zelf óók met reikhalzend verlangen uitziet naar die groei naar volwassenheid, zodat we een verschil kunnen maken in de wereld, zodat we mensen aan Zijn voeten kunnen brengen en zodat we Zijn liefde kunnen uitdragen naar een mensheid in nood en in ellende.

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Altijd hongerig.

De bijbel zegt dat het ons wel moet gaan zoals het onze ziel welgaat. Als het vanbinnen in orde is, als onze ziel blij is, dan zal ons hele wezen daarop reageren. Is het dus zaak wanneer wij een probleem hebben dit bij de wortel aan te pakken. Onze ziel. Waarmee voeden wij onze ziel? Is het met negatieve gedachten of met positieve gedachten? Is het met leugens van satan, of met waarheden Gods? Dat is een belangrijke vraag die we onszelf mogen stellen.

Waarlijk, mijn ziel, keer u stil tot God, want van Hem is mijn verwachting; waarlijk, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn burcht, ik zal niet wankelen. Op God rust mijn heil en mijn eer, mijn sterke Rots, mijn schuilplaats is in God. Psalm 62:6-8.

Eigenlijk is het zo dat, wanneer het ons niet goed gaat, wij ervan verzekerd kunnen zijn dat het dús onze ziel niet wel gaat. Gewoon een simpel gegeven dat we kunnen afleiden uit het woord van God. Wellicht is het een goed idee om er eens mee bezig te zijn en te zien in hoeverre wij onze ziel voeden met het goede voedsel?

 Mijn ziel is altijd hongerig
en ’t is aan mij om haar te voeden,
de vraag alleen is: laat ik toe
dat stormen in mij woeden?
Voed ik mijn ziel met stille wrok
die zich uitwerkt in mijn wezen,
of voed ik haar met de waarheid Gods
die ik in Zijn woord kan lezen?

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Eventjes vakantie :-)

Eventjes op reis, een heerlijk, onverwacht, nazomer vakantietripje.

Tot maandag :-)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

(On)zichtbaar.

Afgelopen zondag, onderweg naar de samenkomst, kwam er zo’n mooie gedachte naar boven. Een bemoediging die ik met jullie wil delen.

Het is een feit dat mensen die zich profileren, mensen die “eruit” springen om welke reden dan ook, dikwijls degenen zijn die vooraan staan. Dat zijn vaak mensen met een gemakkelijke babbel, mensen die veel doen, zelfverzekerde (zo lijkt het) mensen die dus “zichtbaar” aanwezig zijn. Dit zie je overal, op de werkvloer, op feestjes, in de kerk en ook zelfs in gezinnen.

Naast deze mensen die zo “zichtbaar” zijn, zijn er ook een heel aantal mensen die zich “onzichtbaar” voelen en daardoor ook vaak eenzaam zijn. Mensen die eigenlijk een beetje in de massa lijken op te gaan. Mensen die niet houden van de schijnwerpers maar die wel het gevoel hebben dat er aan hen voorbijgezien en voorbijgegaan wordt. Mensen die zich hierdoor ook minderwaardig gaan voelen.

Misschien herken je hier wel iets van jezelf in? Misschien heb je wel talenten die je heel graag zou gebruiken maar je durft ze niet “aan te bieden”, misschien heb je ook juist wel het idee dat je helemaal geen talenten en niets te bieden hebt. Maar dan heb ik juist voor jou vandaag een bemoediging.

David was “slechts” een schaapherder. Een jongen die elke dag in het open veld te vinden was met zijn schaapjes. Een onbeduidend persoon, die geen publiek had dat hem toejuichte, geen mensen die hem schouderklopjes gaven, nee integendeel zelfs. Toen de profeet Samuel bij zijn vader Isaï kwam omdat hij door de Here God gezonden was om zich juist in dat huis een toekomstige koning uit te zoeken, werden 1 voor 1 de zonen van Isaï aan hem voorgesteld. Stuk voor stuk knappe en sterke mannen waarvan Samuel telkens dacht dat dát de juiste moest zijn. Maar de Here God zei telkens nee. Toen alle zonen voorbij waren gekomen vroeg Samuel of dit alle zonen waren, waarop Isaï zei dat er nog wel een zoon was, de jongste die de schaapjes hoedde. Nou, díé had de Here God nou juist uitgekozen om tot koning gezalfd te worden.God had geen grote sterke (in mensenogen) mannen nodig, hij koos David. Een trouwe dienstknecht die zich achter de schermen bezighield om de schaapjes te beschermen. David die zelfs beren en leeuwen onverschrokken te lijf ging om zijn schaapjes te beschermen, David die het contact met de Here God zocht en vertrouwd was met Hem.

David, de “vergeten” zoon, maar God had hem gezien en koos júíst hem uit, boven zijn sterke en grote broers. David, de eenvoudige jongen van de achtergrond. Hij hield zich dagelijks daar op waar geen mensen waren, niemand die hem “zag”, behalve de Here God! En weet je wat zo mooi is? De Here God zag alle potentie die David in zich had en maakte hem uiteindelijk een groot koning.

Ik vind het zo’n bemoedigend idee dat ook al voelen we ons soms onzichtbaar, de Here God Zijn ogen nóóit van ons af heeft, Hij ziet ons altijd en overal én Hij ziet de potentie die wij hebben en wil die graag gebruiken voor Zijn koninkrijk. Hij wil ons inzetten, ieder op de plaats die Hij Zich voor ons gedacht had, zichtbaar voor Hem! Ik vind dat een mooie gedachte!

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Het wil gevonden worden.

De glimlach van Mijn hart is een gedicht dat ik jaren geleden heb geschreven maar waar ik nu opnieuw zo bij bepaald werd. Je kunt dit gedicht op 2 manieren lezen, aan de ene kant zo dat het als het ware vanuit Gods hart tot ons wordt gesproken, maar tegelijkertijd is het ook voor ons mensen onder elkaar en naar elkaar toe (denk ik) heel herkenbaar. Want hoe vaak proberen wij ons hart te delen met anderen en we laten die ander dan heel voorzichtig door het sleutelgat van ons hart kijken. En soms is daar ook een uitnodiging om eens wat verder te kijken, maar die wordt vaak niet opgepikt en weet je, er zijn gedeelten van je hart waar de deur gewoon openstaat, maar er is ook een stukje waar de deur dicht is en slechts geopend kan worden door diegene die van jou de aanwijzing krijgt waar de sleutel ligt, die je soms zelfs de sleutel in handen drukt. En dan nog kan het gebeuren dat men er geen gebruik van maakt omdat de ware interesse ontbreekt. Tegenwoordig zijn er nog maar weinigen die het op kunnen brengen om echte belangstelling voor de ander te hebben. Iemand die niet hoort met zijn oren, maar “luistert” met zijn  hart, iemand die, dóór te luisteren, de stem van je hart verstáát. Het verhaal van het hart, dat veel vaker áchter, dan in de woorden te vinden is, dat meer tússen, dan óp de regels geschreven wordt, een verhaal dat je moet zoeken, maar wat je altijd zúlt vinden, omdat het gevonden wil worden.

De glimlach van mijn hart.

De glimlach van mijn hart, wordt vaak gevonden in mijn woorden
zij geven aan die glimlach een inhoud en een glans,
zij zeggen zoveel meer dan die glimlach doet vermoeden
zij brengen aan de hoorder een opening, een kans. 

De glimlach van mijn hart kun je vinden diep vanbinnen
wanneer je door de deur, mijn wereld binnengaat,
de sleutel van die deur kun je in mijn woorden vinden
maar zij wordt alleen gevonden door degeen die mij verstaat.

De glimlach van mijn hart kun je luisterend ontdekken
door stil, zonder te spreken, te wachten tot je ’t hoort,
door ieder woord te wegen, ied’re zin te onderzoeken
totdat je ’t hebt gevonden, dat ene sleutelwoord.

De glimlach van mijn hart lijkt zich soms wat te verbergen
dan houdt het zich wat schuil en het blijft een beetje stil,
maar ‘k weet zeker, als je zoekt, dan zul je echt wel vinden
omdat de glimlach van mijn hart, gevonden worden wil! 

De glimlach van mijn hart, die wil ik jou graag tonen
want jij gaf mij je tijd, je hebt het zo verdiend,
jij opende mijn deur, jij leende mij jouw oren,
de glimlach van mijn hart, hij is voor jou, mijn vriend!

Er is er Één, die wéét wat er in het mensenhart omgaat, Één, die ook alle tijd neemt om naar ons verhaal te luisteren en Zich in ons te verdiepen, voor Hem zijn wij stuk voor stuk als kostbare parels. De Here Jezus zegt in Zijn woord dat Hij ons vrienden noemt. Echte vrienden zijn zeldzaam en iedereen wil graag zo’n echte vriend (of meerdere) hebben, maar willen wij ook zelf zo’n echte vriend zíijn? In de eerste plaats voor Hem, maar ook voor anderen? Een eerlijke en trouwe vriend? Ik wil zo’n vriend zijn en ik bid de Here God of Hij mij wil helpen net zo trouw en liefdevol te zijn zoals Hij het mij voorleeft!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Gods goud!.

Soms kun je je lelijk stoten en daardoor blauwe plekken oplopen. Zo’n blauwe plek is een zichtbaar teken van een pijnlijke ervaring, maar ook vanbinnen kunnen we blauwe plekken oplopen. Ik denk dat de meesten van ons, of naar alle waarschijnlijkheid zelfs een ieder van ons, op de één of andere manier ooit ergens in zijn/haar leven geestelijk blauwe plekken heeft opgelopen. In tegenstelling tot de lichamelijk blauwe plekken zijn deze blauwe plekken niet aan de buitenkant te zien maar vanbinnen worden ze des te pijnlijker gevoeld. Er is iets kapotgegaan in je en daar waar het lichaam snel herstelt, heeft de innerlijke mens daar veel meer moeite mee, daar kunnen soms jaren en jaren overheen gaan.

Paulus schrijft in zijn brief aan de Korinthiërs het volgende:  Dank aan God, de Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader die keer op keer barmhartig is, de God die in elke omstandigheid troost. Hij troost ons in alle moeilijkheden en hij stelt ons zo in staat anderen in al hun moeilijkheden te troosten met de troost die wij van hem ontvangen. II Kor.1:3-4.(groot nieuws vert.) Mooie woorden vind ik dit. Troosten wil zeggen: bemoedigen bij verdriet, of het verzachten van verdriet. De Here God is Degene die de diepten van ons hart doorgrondt, Hij kent ons, Hij weet wie we zijn, hoe we denken, wat we voelen en Hij weet precies waar de blauwe plekken in ons leven zich bevinden en hoe ze daar gekomen zijn. Als je nu deze tekst leest dan valt me op dat er aan de ene kant wordt gesproken over de troost en daarmee ook de heling die de Here God ons wil geven, maar aan de andere kant over de troost die wij weer door mogen geven aan anderen. Maar wie is “ons” en wie is de “ander”? Ik denk dat het gewoon een tweeledige werking is, wij zijn als mensen aan elkaar gegeven om elkaar te helpen, te bemoedigen en te vertroosten en de Here God overziet het grote geheel en komt ons te hulp op alle fronten waar nodig. Ik vind het zo mooi dat als wij ons hart op God richten, wij Zijn grootheid mogen zien en ervaren, (soms ook door anderen heen) in ons eigen leven maar ook (soms door ons heen) in dat van anderen.

Want God, Die gezegd heeft: “Laat er licht in de duisternis zijn”, heeft in de duisternis van onze harten geschenen en ons doen inzien dat Zijn heerlijke glans van Jezus Christus afstraalt. Maar deze kostbare schat hebben wij in kwetsbaar aardewerk, ons lichaam. Iedereen kan zien dat de buitengewone kracht in ons niet van onszelf maar van God is. Wij worden van alle kanten bestookt, maar zitten niet in het nauw; wij krijgen veel moeilijkheden te verduren, maar worden niet wanhopig; wij worden vervolgd, maar God laat ons niet in de steek; wij worden  neergeslagen, maar staan telkens weer op. 2 kor.4:6-9 (Het Boek).

Wat een mooie boodschap, een kostbare schat in kwetsbaar aardewerk, ons lichaam, onze menselijke natuur, ik moest er zo aan denken dat mensen die aardse schatten bezitten, en dat kan van alles zijn natuurlijk, sieraden, kunstwerken, schilderijen, noem maar op, die meestal bewaren in dikke kluizen, achter slot en grendel, daar waar niemand erbij kan komen. Hier wordt ook gesproken van een schat, maar dan eentje die in kwetsbaar aardewerk wordt bewaard, ons menszijn, in al zijn zwakheid. En misschien is dat nou júíst wel met een speciale bedoeling, want ik heb vroeger bij de bank gewerkt, en daar hadden we beneden ook een hele grote kluis waar een hele dikke deur voor zat van vele centimeters dik, en niemand kon zien wat er achter die dikke deur verscholen zat. Maar bij ons is het juist de bedoeling dat de mensen om ons heen wél zien wat er in ons binnenste aanwezig is. En als ik hier dan lees over “kwetsbaar aardewerk” dan denk ik dat het misschien weleens de bedoeling is, dat dat aardewerk kapot zal gaan, dat het zal bréken, zodat nóg meer de inhoud zichtbaar zal worden. Ons menselijk omhulsel dat het Goddelijke in zich draagt, het zwakke dat vanbinnen sterker is dan wát dan ook, want hier staat ook dat we veel te verduren hebben, maar dat we tóch sterker kunnen zijn dan alles wat er op ons afkomt.

Ik vind dit zo’n prachtige bemoediging, zelf kun je je soms “kapot” voelen, en daarmee misschien ook schuldig, nutteloos, noem het maar op, maar juist in die zwakte en door onze gebrokenheid heen is het Gods “Goud” dat zichtbaar wordt!

 

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Dát zou ik nooit doen!.

Hoevelen van ons hebben weleens gedacht: De Here God verloochenen? Dát zou ik nooit doen, ik zou het niet eens kúnnen!? Ik heb dat weleens gedacht hoor. En hoeveel keer per dag dóén we dat uiteindelijk toch? Wat kunnen wij doen. of eigenlijk, wat móéten wij doen? We gaan het eens bekijken, Het is voor mij ook een ontdekkingsreis want iedere regel is ook voor mijzelf een les die ik mag/moet leren.  Ik ga dus op onderzoek uit :-)

Het valt mij op dat we dikwijls geneigd zijn om te denken dat de Here God bepaalde dingen uit ons leven moet “wegnemen”, maar dat is een misvatting. De bijbel is daar heel duidelijk in, zoals  bijvoorbeeld hier in Hebr.12:1-6: Daarom dan, laten ook wij, nu wij zulk een grote wolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde, die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen, die vóór ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman en voleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke vóór Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods.Vestigt uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt. Gij hebt nog niet ten bloede toe weerstand geboden in uw worsteling tegen de zonde, en gij hebt de vermaning vergeten, die tot u als tot zonen spreekt:Mijn zoon, acht de tuchtiging des Heren niet gering, en verslap niet, als gij door Hem bestraft wordt, want wie Hij liefheeft, tuchtigt de Here, en Hij kastijdt iedere zoon, die Hij aanneemt.

We zullen het zelf moeten doen, hoe moeilijk het soms ook kan zijn, er wordt zelfs gesproken over strijden  en ten bloede toe weerstand bieden. Dat belooft niets gemakkelijks. Moeten we daarom dan maar het bijltje erbij neergooien? de duivel zijn zin geven? of daagt het ons júíst uit om er vol tegenaan te gaan? Er staat hier in dit Bijbelgedeelte dat wij de wedloop met “volharding” moeten lopen, dus niet opgeven, maar dat ons oog daarbij gericht moet zijn op de Here Jezus. Onze focus, onze blik moet op Hem zijn en ook ons hart moet op Hem gericht zijn, niet op al die andere dingen die ons afleiden of verleiden.

Wij zijn vrijgekocht, er is een enorme prijs voor ons betaald en het is vooral de onuitsprekelijke liefde die achter dit offer zit die ons hart raakt. Ik denk dat wij niet anders kunnen en mogen doen dan hard aan het werk gaan. Reiner en heiliger worden dan we nu zijn, erkennen waar onze fouten liggen en er serieus werk van maken al deze dingen af te leggen! En natuurlijk begrijp ik dat er verslavingen zijn waar je zelf, hoe hard je ook je best doet, niet mee klaar kunt komen, maar daar zijn mogelijkheden voor om hulp te vragen, en ook in de gemeente of kerk waar wij komen is wellicht een mogelijkheid dat men praktisch en geestelijk ondersteunende hulp kan verlenen. Maar in de eerste plaats is het nodig om écht te kiezen vóór de Here God, dat moet ons begin- én eindpunt zijn.

Jozua stelde de mensen voor de keuze hij zei: “Kiest dan heden wien gij dienen zult” deze vraag stel ik vandaag aan mijzelf en aan een ieder die dit leest, en wat is ons antwoord?

Here God, U alleen dien ik en géén ander!

 

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

Dat is pittig!

In het eerste stukje heb ik gezegd dat ik nog even terug zou komen bij I Petrus 1, en ik heb even de Groot nieuws vertaling gepakt omdat die het wat duidelijker zegt. Vers 14-17: Wees gehoorzame kinderen en laat u niet meeslepen door uw verlangens van vroeger, toen u niet beter wist. God, die u heeft geroepen, is heilig. Leid dan ook zelf een heilig leven. Er staat immers geschreven: Wees heilig, omdat Ik heilig ben. U roept God aan als uw Vader. Hij maakt geen onderscheid en oordeelt iedereen op grond van zijn daden. Heb dus ontzag voor Hem zolang u hier als vreemdelingen woont.

God is een Heilig God en Hij wil dat wij eveneens een heilig leven zullen leiden. Eén van de dingen die elke dag duidelijker worden is dat wij in de tijd leven waarvan Openbaring 21: 10-14 zegt: En hij zeide tot mij: Verzegel de woorden van de profetie van dit boek niet, want de tijd is nabij. Wie onrecht doet, hij doe nog meer onrecht; wie vuil is, hij worde nog vuiler; wie rechtvaardig is, hij bewijze nog meer rechtvaardigheid; wie heilig is, hij worde nog meer geheiligd. Zie, Ik kom spoedig en mijn loon is bij Mij om een ieder te vergelden, naardat zijn werk is. Ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde. Zalig zij, die hun gewaden wassen, opdat zij recht mogen hebben op het geboomte des levens en door de poorten ingaan in de stad.

God is een God van liefde, trouw én recht en als wij belijden dat Hij een God van trouw is dan bedoelen we eigenlijk meer Zijn trouw aan ons, ZIjn trouw aan Zijn beloften, en daarvoor geldt ook zéker Zijn trouw maar daar houdt het niet op. God houdt Zich absoluut aan Zijn woord, maar ook aan Zijn plan, én aan Zijn regels, daar gaat niets van af. In die verzen uit Openbaring staat dat alles geïntensiveerd wordt, het onrecht, het vuil, en we zien dat toch gebeuren? Maar daarnaast ook de reinheid en de heiligheid onder Zijn kinderen. Het is Gods Geest die ons meer en meer bewust maakt van hoe wij leven en wat er in onze levens aangepakt moet worden. Gods Geest overtuigt van zonde, oordeel en gerechtigheid. Hij is het die ons wil helpen ons leven op te schonen, heiiger te worden en opnieuw krachtig te worden binnen het lichaam van Christus. Hij dóét dat niet voor ons, Hij wijst alleen aan en de rest zullen we echt zelf moeten doen.

Rom. 8:5-8: Want zij, die naar het vlees zijn, hebben de gezindheid van het vlees, en zij, die naar de Geest zijn, hebben de gezindheid van de Geest. Want de gezindheid van het vlees is de dood, maar de gezindheid van de Geest is leven en vrede. Daarom dat de gezindheid van het vlees vijandschap is tegen God; want het onderwerpt zich niet aan de wet Gods; trouwens, het kan dat ook niet: zij, die in het vlees zijn, kunnen Gode niet behagen.

Dit zijn pittige uitspraken, stuk voor stuk, maar des te meer reden om er iets mee te doen, toch? Het is tijd dat wij een schoon, heilig en krachtig volk worden, dat we bruikbaar zijn in Gods Koninkrijk en een voorbeeld voor eenieder die om ons heen leeft. Dat wij de duivel geen voet meer geven in onze levens en in Gods vrijheid ervoor kiezen om Hem alleen te dienen ja, zó zou het moeten zijn, kan het zo worden? morgen nog een laatste stapje verder.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail