Raadsels.

“Héhé, eindelijk is hij weg, ik ben helemaal koud geworden achter die bomen” zegt Steven, “ja, blij dat we even in onze slaapzak kunnen” mompelt Gerard terug. De mannen hullen zich in hun slaapzak en kijken elkaar nadenkend aan. “wat kunnen we nou het beste doen?” vraagt Gerard. “Tja, ik weet het ook even niet meer, in de eerste plaats die Ferdinand goed in de gaten houden en voortdurend bij het schoolplein in de buurt blijven” zegt Steven. De kinderen kijken elkaar aan met een vraag in hun ogen, wat hebben de mannen voor? “Ja, nu we weten wat zijn doel is kunnen we dat heel goed gebruiken” zegt Gerard met een grijns op zijn gezicht. “Hopelijk kunnen we dat mannetje net voor blijven”. De twee mannen zwijgen een poos en de kinderen krijgen het moeilijk, ze zijn koud en moe. Bart kijkt naar de meisjes en maakt een beweging met zijn ogen, de meisjes knikken en heel voorzichtig glijden ze met z’n drieën op hun buik achteruit. Als ze een eindje van het hol verwijderd zijn gaan ze zachtjes staan en overleggen fluisterend. Ze besluiten om de sporen van Ferdinand op te zoeken en te kijken waar hij heen gegaan is. Heel voorzichtig sluipen ze met een omweg langs het hol en een stukje verder zien ze de eenzame sporen van Ferdinand in de sneeuw. Een tijdje volgen ze die sporen maar dan ineens lijken ze in het niets te verdwijnen… De kinderen kijken zoekend om zich heen maar kunnen er niet achter komen waar Ferdinand verder gegaan is en maken rechtsomkeert, ze gaan naar huis.

Eenmaal op de Bosweg aangekomen beginnen ze te praten. Ze hebben geen idee wat de twee in hun hoofd hebben maar één ding hebben ze goed begrepen, ze moeten vooral bij school goed uit hun ogen kijken en proberen te ontdekken wat die mannen toch van plan zijn. Ze spreken dan ook af om de volgende morgen al heel vroeg naar school te gaan en te proberen de mannen voor te zijn en zich ergens te verstoppen zodat ze de boel ongezien in de gaten kunnen houden. De meisjes zijn het er helemaal mee eens en zo gaat het stel naar huis.

Er dreigt gevaar!

De volgende morgen is Marieke al vroeg op, voor het ontbijt op tafel staat is ze al gedoucht en aangekleed en ze gaat snel naar beneden om mama wat te helpen met tafel dekken. Hoe eerder ze beginnen met eten des te eerder kan ze naar school, denkt ze. “Zo, jij bent vroeg vandaag”, zegt Elleke, “ja, ik heb met Bart en Jan afgesproken om vandaag eens lekker vroeg naar school te gaan” zegt Marieke. Ze heeft er eigenlijk nog geen seconde aan gedacht om alle avonturen die ze de afgelopen dagen beleefd heeft thuis te bespreken. Elleke kijkt eens glimlachend naar haar dochter, Marieke is nog zo’n lekkere onbezorgde spring in het veld, ze vermoedt dat de kinderen lekker sneeuwballen willen gaan gooien voor schooltijd en ze vraagt verder niets. Papa, Anne en Joëlle komen ook naar beneden en het gezin gaat aan tafel. Papa bidt en vraagt of de Here God hen wil bewaren en bij hen wil zijn in de dag die komen gaat. Hij dankt voor het eten en als hij “Amen” heeft gezegd valt Marieke aan op het eten. Ze heeft best honger maar ook haast en snel hapt ze twee bruine boterhammen weg. “Mag ik gaan mam?” vraagt ze, papa kijkt verbaasd, “nou, nou, wat heb jij een haast vandaag” zegt hij plagend, en hij geeft mama een knipoogje. “Vooruit maar, voor deze keer mag je alvast van tafel” zegt mama glimlachend. Marieke is al weg, ze grist haar jas en muts van de kapstok, schiet snel in haar schoenen en weg is ze. “Wat een tornado”  lacht papa. En gezellig babbelend eten papa, mama en de twee andere meisjes verder.

Buiten kijkt ze om zich heen, ze tuurt de lange laan af in de richting waar Bart en Jan vandaan zouden moeten komen maar ze ziet niemand. Dan maar alvast naar school, denkt ze en ze rent weg. Als ze hijgend op het schoolplein aankomt hoort ze hoe iemand zachtjes maar nadrukkelijk haar naam roept. “Mariek, hier” zegt Janneke gedempt. Marieke kijkt naar waar het geluid vandaan kwam en ontdekt Janneke die even haar hoofd door een paar bosjes steekt. Snel gaat Marieke naar haar vrienden toe en verbergt zich bij hen in de bosjes. “Er is nog niemand” fluistert Bart zachtjes, “we zijn mooi de eersten en kunnen de boel van hier prima in de gaten houden”. Marieke knikt. “Ik kijk rechts, jullie houden de linkerkant in het oog” zegt hij. Gespannen kijken de drie kinderen in de diverse richtingen totdat Janneke de andere twee een por geeft. Ze wijst en dan zien ze hoe de twee “boswachters” aan komen lopen. Deze twee kijken snel in het rond of niemand hen in de gaten heeft en gaan dan vervolgens aan de overkant van de drie kinderen onder een paar bomen met overhangende takken staan. Zo zijn ook zij aan het oog onttrokken. Het hart van de kinderen bonst van spanning maar zij hebben er geen idee van dat het hart van Gerard en Steven net zo hard bonst, want ook zij zijn gespannen of hun missie wel helemaal goed zal verlopen. Er hangt erg veel vanaf.

Zo zijn er dus 5 paar ogen die alles op en rond het schoolplein in de gaten houden…alles?… Wat niemand in de gaten heeft is dat Ferdinand heel voorzichtig ook de school nadert. Hij sluipt dicht bij de grond, gedekt door heggen en bosjes, langzaam dichterbij. Eenmaal langs de bosjes blijft hij zo laag mogelijk en wordt hierbij gedekt door de geparkeerde auto’s in de straat. Hij gaat echter niet het schoolplein op maar als hij bij een auto is die recht tegenover het schoolplein staat, dan pakt hij een sleutel uit zijn zak, opent het portier van de auto en gaat er snel in zitten. Hahaha, hij grijnst gemeen, gisterenavond al had hij de auto op een stil moment hier geparkeerd en niemand die er van weet. En inderdaad, niemand heeft het in de gaten…

Wordt vervolgd…