De glimlach van Mijn hart,
Ik heb dit gedicht zo geschreven dat het als het ware vanuit Gods hart, tot ons
wordt gesproken.
En Hij wil ook heel erg graag Zijn hart met ons delen, dat is Zijn verlangen.

Maar tegelijkertijd is het ook voor ons mensen onder elkaar heel herkenbaar.
Want hoe vaak proberen wij ons hart te delen met anderen en we laten die
ander dan heel voorzichtig door het sleutelgat van ons hart kijken.
En soms is daar ook een uitnodiging om eens wat verder te kijken, maar die
wordt vaak niet opgepikt en weet je, er zijn gedeelten van je hart waar de deur
gewoon openstaat, maar er is ook een stukje waar de deur dicht is en slechts
geopend kan worden door diegene die van jou de aanwijzing krijgt waar de
sleutel ligt, die je soms zelfs de sleutel in handen drukt.
En dan nog kan het gebeuren dat men er geen gebruik van maakt omdat de
ware interesse ontbreekt, tegenwoordig zijn er nog maar weinigen die het op
kunnen brengen om echte belangstelling voor de ander te hebben.
Iemand die niet hoort met zijn oren, maar "luistert" met zijn hart, iemand
die, dóór te luisteren, de stem van je hart verstáát.
Het verhaal van het hart, dat veel vaker áchter, dan in de woorden te vinden is, dat meer tússen, dan óp de regels geschreven wordt, een verhaal dat je moet zoeken, maar wat je altijd zúlt vinden, omdat het gevonden wil worden.

En er is er Één, die wéét wat er in het mensenhart omgaat, Één, die ook alle
tijd neemt om naar ons verhaal te luisteren en Zich in ons te verdiepen, voor
Hem zijn wij stuk voor stuk als kostbare parels.